|
Fibromyalgie |
|
|
De eerste klachten kwamen in 1988 (na de ziekte van Pfeiffer in 1987). De klachten waren vooral zeurende pijn in de benen. In de jaren daarna heb ik diverse specialisten bezocht (waaronder ook een reumatoloog), zonder resultaat. Toen er in februari 1997 ook klachten bijkwamen van schouders en armen, ben ik doorverwezen naar het A.Z.U. in Utrecht.
Na diverse onderzoeken bij de neuroloog aldaar, werd ik terugverwezen naar de reumatoloog, die tot de conclusie kwam dat ik fybromialgie had.
Na een gesprek met de reumaconsulent werd mij al snel duidelijk dat er niks aan te doen was en ik er maar mee moest leren leven.
Dat was 17 september, die dag vergeet ik nooit meer. Wat een uitspraak, een wat een toekomst.
Na weken van onzekerheid over hoe de toekomst er dan uit moest gaan zien, kwam ik via een kennis achter het adres van Pia .v.d. Kemp. Na een eerste gesprek bleek dat er wel degelijk iets aan te doen viel. Er werd al snel duidelijk wat de oorzaak was van de klachten die de pijn in mijn lichaam veroorzaakten.
De behandeling bestond uit het losmaken van de spieren en een heel streng dieet. Het voor mij speciaal samengestelde dieet begon in januari 1998. Na een week of vier merkte ik al duidelijk verbetering. Het ging zo voorspoedig dat ik na een maand of twee alweer aan werken kon denken (mijn beroep is vrachtwagenchauffeur). In april ben ik weer volledig gaan werken.
Het is niet te geloven, wat je met behulp van een juiste therapie kunt bereiken in zo’n korte tijd. In de daaropvolgende maanden ben ik regelmatig bij Pia op consult geweest. Mijn laatste bezoek is geweest in januari 2000. Samen hebben we geconstateerd dat mijn behandeling stop gezet kon worden.
Ik heb geleerd waar mijn grenzen liggen. Je blijft rekening houden met wat er wel of niet kan. Tegenwoordig doe ik eerder een stapje terug.
Gelukkig weet ik dat ik altijd bij de Praktijk Biologische Geneeskunde terecht kan als dit nog mocht zijn.
Oscar
###
Klachten: Zolang ik me kan herinneren pijn in de benen en voeten, weinig energie, snel moe.
Huisarts: Je hebt overgevoelige spieren.
Mei 2003:
Bedrijfsarts : fibromyalgie
Huisarts : fibromyalgie
Reumatoloog : fibromyalgie
Pijnstillers helpen niet.
September 2003:
Burn-out, oververmoeidheid, afgeknapt, werk 16 uur per week als secretaresse
Zere schouders, armen en handen i.v.m. computerwerk.
Pijn in de rug met uitstraling naar beide benen en voeten.
Eind november 2003 naar Praktijk Biologische Geneeskunde.
De energie is op.
Vaak maagslijmvliesontsteking
Schimmeltoxinen positief
Gewicht 73 kg
Eind juni 2004:
Schimmeltoxinen negatief
Energie is normaal
Gewicht 65 kg
In aanvang behoorlijk zwaar dieet. Is nu bijgesteld.
Slecht voor mij: zuivelproducten, koffie, bepaalde groenten, ijs en chips
Voel me veel beter, heb meer energie.
Mijn haar glanst weer, mijn huid ziet er beter uit. Heb weer zin om wat te ondernemen.
Geen last meer van maag en darmen.
Behandeling door Pia: een fantastisch mens.
Fenny, 53 jaar
###
Het zal ongeveer 1992 geweest zijn dat na jaren van allerlei klachten voor het eerst iets genoemd wordt als reuma of iets dergelijks. Ik ben allerlei artsen langs en in behandeling geweest zoals iriscopie. Niets hielp, het werd alleen maar erger. Via de huisarts van mijn schoonmoeder, die mij waarschuwde, als u hier niets aan doet zit u met een half jaar in een rolstoel. Hij noemde voor het eerst fibromyalgie. Hij gaf met toen het adres van de Praktijk Biologische Geneeskunde. Een intensieve behandeling en een heel goede begeleiding volgde. Voor mij niet altijd gemakkelijk. Maar Pia v.d. Kemp wist ons steeds weer te overtuigen en steeds te stimuleren om door te gaan met de behandeling.
Haar eigen woorden : “Je kwam als een wrak binnen”. En nu na 8-10 jaar mag ik wel zeggen: we zijn genezen.
Natuurlijk komen er nog wel eens pijntjes hier en daar maar dat hoort toch bij de leeftijd. Van onze kant alle lof voor Pia en de behandeling. Wat ze ons geleerd heeft: dat we een heel andere eetgewoonte hebben gekregen. Echt niet gemakkelijk hoor en vooral de ontgiftingskuren is een kwestie van doorzetten. Je voelt je meteen een stuk beter. Na al die jaren van intensieve behandeling (soms elke week) gaan we nog 1-2 maal per jaar naar Pia voor en “goede beurt”en even gezellig bijpraten.
We zijn heel blij en dankbaar dat Pia op onze weg kwam.
Jennie, 62 jaar
###
Ik was 16 jaar en had een vakantiebaantje in een verzorgingtehuis. Regelmatig zat ik op mijn knieën te om te dweilen, helpen kousen aantrekken e.d. Dit konden mijn knieën niet meer aan. Ze deden pijn en waren dik van het vocht. De behandeling bestond uit vocht wegzuigen, medicatie inspuiten, intapen en rust. Dit is in de loop der jaren meerdere malen herhaalt maar het hielp niet. Alleen het vocht werd minder maar de pijn bleef. In ditzelfde jaar heb ik een val gemaakt met mijn fiets en toen was de pijn niet meer te harden.
Na onder, foto’s ed. was de diagnose groei. Dit moet vanzelf weer overgaand. Nou als het goed is komt er ooit weer een eind aan dit gebeuren. Dan denk je “niet zeuren en doorgaan”. In deze tijd voelde ik ook al pijn in mijn armen en polsen, maar dit alles heb ik genegeerd.
Ondertussen zijn we 3 jaar verder. Een baan (kraamverzorgster) naar mijn zin, maar lichamelijk zwaar belastend. Toch kom ik door de medische keuring heen en denk: “zie je wel het valt wel mee”. Maar na 2 jaar is er weinig meer van me over. Na een werkdag verga ik van de pijn. Dit gaat zo niet langer. Huisarts en ziekenhuis adviseren een zittend beroep. Daar gaat droom! Wonder boven wonder, met 1 dag heb ik een andere baan, tandartsassistente.
Tijdelijk lijkt het beter te gaan met mijn knieën, maar ook de rest van mijn lijf geeft niet echt meer mee. Maar eigenwijs als ik ben geef ik het niet op. Doorgaan. Veel bewegen, conditie opdoen en dan zal het beter gaan. Helaas.
De orthopeed adviseert volledig rust door 1 been van mijn knie tot mijn lies in te gipsen. Eerst 1 been totaal met afbouw een half jaar en hierna het andere been. Ik werk intussen door al is het primitief, toch gaat het goed. De pijn blijft 3 maanden weg. Toch erg kort voor zo’n intensieve behandeling.
Op eigen initiatief begin ik weer opnieuw met deze behandeling, maar het mag niet meer baten. Het gaat nu allemaal snel achteruit. Ik heb pijn in al mijn gewrichten. Uitgezonderd handen en enkels. Moeheid overheerst m’n dag en al mijn krachten zijn weg. Regelmatig laat ik alles uit mijn handen vallen en valpartijen zijn normaal. Dan lig je met je hoofd tegen de muur en dan midden in de winkelstraat. Zo sta je met iemand te praten en je zakt in elkaar. Waar moet dit heen? Rolstoel, nee ik ben pas 23 jaar. Nu loop ik nog, vraag niet hoe, maar ik loop nog wel. Ik zal blijven vechten dat mijn spieren sterk blijven. Genetisch onderzoek moet uitwijzen wat er aan de hand is. Het vermoeden van het syndroom van Ehlers Danlos is groot, maar het wordt niet aangetoond. Na overleg in het ziekenhuis met vele specialisten komt het vermoedelijke antwoord. fibromyalgie. Dit wordt na 2 weken de diagnose. 24 jaar en nooit meer zonder pijn.
Het proces zet door. Potten medicijnen zonder resultaat. Mijn huisarts vraagt of ik alsjeblieft nog even zonder morfine kan. Elma, ik weet ook niet hoe het anders moet.
’s Avonds lig ik om 7 uur in mijn bed en ’s ochtends kom ik om 7 uur er gebroken en doodmoe uit. ’s Morgens werk ik nog, anders kom je de dag niet door. Twee keer per week ga ik ’s middags zwemmen, ik fiets nog en ik ga elke dag een half uur lopen. Verder lig ik op de bank.
Via via hoor ik over de praktijk biologische geneeskunde. Een laatste strohalm die ik vastgrijp.
Ik bel Pia van der Kemp op en ze komt zo begrijpelijk en vertrouwd over dat ik het toch ga proberen. Na de onderzoeken wordt er een dieet opgesteld. Op 3 januari 1998 begin ik hiermee. Mijn pijnstillers laat ik gelijk staan zodat ik echt alles zelf mee kan voelen. Ik ben heel consequent. Ik neem alleen wat ik mag en anders ruik ik eraan. Maart 1998 begint de pijn minder te worden en in mei 1998 ben ik zonder pijn. Ik mag weer meer eten en drinken. Ik werk weer fulltime en heb energie voor tien. De controles worden steeds minder en je mag steeds meer eten. En zelfs een keer zondigen doet geen pijn.
Nu ruim 2 jaar verder:
Ik gebruik bepaald voedsel nog steeds niet. En de behoefte eraan is er ook niet. Naar Pia hoef ik niet meer terug. Zij heeft me GENEZEN VERKLAARD.
Ik ben nu 2 jaar zonder pijn. Ik werk alweer 10 maanden als kraamverzorgster en naast deze drukke fulltime baan doe ik mijn eigen huishouden. Ik zwem, fiets, loop, schaats en heb een druk sociaal leven. Met ander woorden “Ik leef weer”.
ECHT GENEZEN VAN FIBROMYALGIE KAN. Het is eenieder aan te bevelen.
Elma, 26 jaar
###
Geconstateerd door : huisarts
Fibromyalgie : 1 jaar
Dieet : november 2006
Al vrij snel vermindering van pijn. Soms is de pijn helemaal weg.
Vermoeidheid is een stuk minder. Zeg maar dat ik voor 70% ben hersteld.
In het begin had ik de hele dag pijn in handen, elleboog, voet, schouders en armen. Ik voelde me zo slecht dat ik niet in staat was om in een keer de trap op te lopen; terwijl ik hiervoor 4x week sportte, waaronder hardlopen, power steps etc. Ook beoefende ik bergsport.
Ik was niet meer in staat te werken in de Z-verpleging. Had moeite met aardappels schillen en andere huishoudelijke klussen etc.etc. Ook met mensen omgaan of een avondje uit kostte veel energie.
Nu ben ik voorzichtig begonnen met sporten. Ik kan dingen veel langer volhouden en heb weer energie om plannen te maken.
Ervaring met de praktijk Biologische Geneeskunde: fantastisch
Pia is een geweldige vrouw die weet waar ze het over heeft. Ze heeft een geweldige know-how over het lichaam van de mens en een enorme mensenkennis. Pia heeft een goed luisterend oor en kijkt even iets verder dan haar neus lang is, zoals de reguliere arts toch vrij beperkt bezig is.
Pia voegt lichaam en geest samen en combineert en gaat aan je genezing werken.
Antoinette, 34 jaar
###
Graag wil iets vertellen over fibromyalgie in mijn leven.
Waarom? Omdat dan andere patiënten er iets mee kunnen doen om zich beter te voelen en weer te leven.
Het begon allemaal toen ik nog een kind was, maar dat weet je achteraf pas.
Ik had altijd buikpijn en naarmate ik ouder werd namen de pijnen toe. Na de geboorte van mijn kinderen ben ik een aantal malen opgenomen geweest in het ziekenhuis, maar het resultaat was altijd hetzelfde. De diagnose was dat ik teveel stress had en te nerveus was en zo kwam ik terecht bij internisten, specialisten, acupuncturist, zenuwartsen, noem ze maar op, ik heb ze allemaal gehad. Altijd heeft mijn huisarts achter me gestaan. Ten einde raad maar naar de reumatoloog. Het was intussen 1989 en die zei al heel snel: “U heeft fibromyalgie, reuma dus”. Nu ik heb het geweten. Ik had een booster, lopen ging niet meer. Mijn therapeut zei toen: “ga nog een keer ergens heen waar ik goede resultaten van ken”. Dat heb ik dus gedaan. Het was zwaar de moeite waard.
Ik ben naar Praktijk Biologische Geneeskunde gegaan. Mijn dieet heb ik nog gedeeltelijk, maar mijn rolstoel gebruik ik niet meer. Ook de traplift niet en ik voel me een stuk sterker en kan daarom leven met fibromyalgie.
Daarom zeg ik: “Blijf er niet bij zitten en doe er wat aan. Ga naar Pia van der Kemp, Praktijk Biologische Geneeskunde B.V.
Schuurman
|
|
|
