|
Algehele malaise |
|
|
Rond mijn 20ste zijn er allerlei klachten ontstaan waar niemand eigenlijk raad mee wist. Via huisarts naar internist, naar reumatoloog en weer terug naar de internist. Steeds weer hetzelfde: moe, gewrichtspijn en allerlei vage klachten.
Lang heeft men het gehouden op S.L.E. een auto-immuun ziekte, maar nooit een diagnose kunnen stellen.
Totdat iemand vroeg of ik al eens een dieet geprobeerd had. Een dieet was het enige dat ik nog niet geprobeerd had.
Dan moest ik naar Pia van der Kemp die veel werkt met mensen met dit soort klachten.
Na bloedonderzoek en een streng dieet ben ik een compleet ander mens geworden of liever gezegd: ben ik weer geworden die ik altijd al geweest was maar 15 jaar niet meer was.
Ik ben dan ook zeer gelukkig en al 1,5 jaar zonder klachten.
Pia heeft veel verstand van voeding en van het belang dat niet alleen het lichaam maar ook de geest gezond moet zijn.
Ik vind het dan ook belangrijk dat de praktijk van Pia van der Kemp bestaat: Alternatieve geneeskunde in onmisbaar.
Petra, 35 jaar
###
En dit is echt waar ………..
Eerst even voorstellen: Ik ben Bep, 56 jaar en echtgenote van Gerrit. Moeder van drie volwassen kinderen. Toen ik 30 jaar was is mijn jongste dochter geboren. Na de bevalling bleef ik vreselijk moe, ik knapte niet op. Mijn gezinnetje was me eigenlijk te veel. Ik kreeg hulp in de huishouding en toen de jongste 4 jaar was, kwam ik op aanraden van mijn arts weer voor de klas. Ik deed dit werk met erg veel plezier, het gaf me een enorme afleiding. In de loop der jaren drukte ik mijn vermoeidheid en de inmiddels begonnen pijnen, door m’n hele lichaam weg. Geen enkele arts kon iets vinden, dus ik hield vol! Ik onderging een galblaas- en baarmoederoperatie en de nodige onderzoeken bij tal van artsen. Ik was erg gevoelig voor schimmels; darmen, nagels en een vaginale schimmel. Ik kon door de pijnen en de vermoeidheid zijn werk niet meer volhouden. November 1989 ben ik voor het eerst thuis gebleven. Een opname in ’t Roessingh najaar 1990 en de daarop volgende afkeuring vond februari 1991 plaats. Ik zat letterlijk met mijn handen in het haar. “Niet meer zoeken” zei ’t Roessingh. Ik maakte op mijn manier “iets” van de dag tot ik op een voorjaarsdag 1994 een artikel over Pia van der Kemp las. “Zal ik dat nog een proberen?!” Mijn man vond het prima. “Doen Bep, een dieselauto loopt niet op gas, in een loodvrije benzineauto gooi je geen geloden benzine. Dus, proberen. Ieder mens heeft zijn eigen voeding nodig. Ik heb de instructies van Pia na de onderzoeken zo goed mogelijk uitgevoerd. Ik had al heel snel minder pijn. De schimmels zijn uit mijn lichaam verdwenen en de vermoeidheid is normaal. Na gedane arbeid is het goed rusten, dat mag toch?
Nu zijn we inmiddels 4 jaar verder. Ik maak zo nu en dan een afspraak bij Pia, omdat ik een steuntje in de rug fijn vind.
En nu het resultaat.
Afgelopen zomer ben ik met Gerrit 6 weken in de Verenigde Staten geweest. We hebben gekampeerd op de primitiefste manier. Een klein tentje, koken op een houtvuur, een gallon (3,6 l) water sjouwen. Het is onvoorstelbaar. We bezochten Petried Forest, Canyon de Chelly, Monument Valley en wandelden in de Grand Canyon en in de Rocky Moutains.
Zeer voldaan zijn we thuisgekomen, wie had dit ooit gedacht?
En moe ……. Ja, gezond moe!
Bep, 56 jaar
###
|
|
|
